مراثی قبیله

دوستانه

60-60 — Mon, 04 Jan 2010 03:51:18 GMT

به این کدها دل مبند

رمزگشائی می شوند

و پرده................

هیهات

پی نوشت:

این حجم حاجب با نام سبزت

قیامتی شد در گاه سبزت

زبان سرخ و منصور بردار

ماشه چکاندی ای دست تکرار

علیرضا آستانه _ پست آخر

60-60 — Fri, 04 Sep 2009 17:13:18 GMT

^{ای خاصیت جهاد گونه در بطن خلا شمیم پونه}

^{تو امن امانت زمینی در سینه حاضران یقینی}

^{دو پارالل و حزبی تک نفره که خود ارتشیست بی شماربا کرور کرور واژه}

^{که خالق هزاران سرفصل گویاست دراین جهان اصم}

^{دو پارالل و نوستالژی شهری بی تبلیغ درحاشیه زاگرس با مردمانی دردمندکه هماره جانشان برگ سبزی بوده تحفه ی درویش به دفاع از کیان این هویت مسجل}

^{وسهمشان از این هیاهوی غریب لطیفه هایی ست که روزانه برای توجیه خنده ها نقل میشود}

^{دو پارالل و مردی که در جوانی پیری باکره می نماید}

^{از دیدار تجربه و تهاجم و تجاهل و افسوس................}

^{دوپارالل به نشان حزبی فرادا درفضای روبرو که باخوانش نوشته هایش اندکی درقالب خود جابجا می شوی، با احساس حالتی فاخر که گویا پیش از این نبوده است}

^{دو پارالل و علیرضایی که نیمی از یاران به رضا بودنش رضایت داده اند و نیمی علی می خوانندش از علیت کودکی}

^{دو پارلل و مردی که می توانست به انصراف تصمیمش بیشتر بماند و پنجره تصویر کند برای فرار از توهم این دیوارهای بلند که پرند از تصویر پنجه های خونین بر زوایای دود گرفته شان}

^{دو پارالل و پیامی از حواشی زندگی :حال من خوب است و دلواپس دوستان نجیبی که دلیل نوشتنم بودند تا کنون}

تا صور اسرافیل زنده ای - شک نکن

60-60 — Thu, 30 Jul 2009 12:37:18 GMT

بادها باورت کرد ه اند

و پیامت را چاپارهای جاده دست به دست، شهر به شهر می گردانند

و بیرقت در اهتزاز اشک و افسوس و بغض و خون و خطر

ققنوس را مکرر می کند

خواب تازیانه بیداری خورده

و تمام لهجه ها به شیوه ای واحد برایت می گریند

برای تو که ساعتهای تمام میادین را بر پلکان شنبه کوک کردی

برای تو که تنها، سرقت حضورت را مطالبه کردی

امروز همه جاده ها از حاشیه ی چشمان تو می شروعند

حالا دیگر صلات آدینه تو را تصویر می کند که با چشمانی باز از یقین و تنفر ،غرش طبلها را به تمسخر گرفتی

انکار ساسان یعنی انکار تاریخ

60-60 — Wed, 15 Jul 2009 00:04:18 GMT

بی حرمتی به ساحت بزرگان قشنگ نیست / باور کنیم جواب آینه سنگ نیست

شرابت را به شایسته های شهرت هبه کن، ما به اندکی افسوس و دلتنگی قانعیم ،بگذار بگویند این طایفه طاقت تازیانه نداشت که صلح سکوت را لبیک گفت،بگذار بگویند ما نیمه راه بریدیم و به فرجام جاده نرسیدیم ،بگذار بگویند ترس توجیه اخلاصمان بود نه سکنای بهشت،ما که دویدیم............

و رسیدیم..........................

و آخرین ایستگاه عوارضی غربت، گواهمان بود.

همیشه جاده جرم رفتن است و راهداران شحنه های شقاوت جاده.

همیشه حادثه از یک سوی آشنای باغ هیمه ها را در می نوردد و بیابان می زاید، همیشه ظلمت در فاصله پرده و دیدار اتفاق می افتد بی آنکه دستی فتح پرده را جار بزند.

همیشه یوسف طعمه حسادت حاضران گرداگرد چاه میشود،

همیشه دوستان از شعاع قضاوتشان فراتر میروند و به آزارمی رسند .

یارانی که در آزمون های تلخ سرنوشت به مددشان امیدواریم در موعود لحظه ها خاصیت خطر می گیرند و دژخیم می شوند.

سفر

60-60 — Wed, 11 Mar 2009 09:29:18 GMT

بدرود

ای مقربان سرزمین عصمت و باروت؛

گیسو پریشانان باد و باور؛

در دشتهای بی رد سلسله

درآدینه های بی ازدحام پیرمحمدشاه

من با اندوهی فراوان

از سمت باران میروم

شاید که خواب خواهرانم تعبیر شود.

قاف یعنی سیمرغ

60-60 — Sun, 22 Feb 2009 10:17:18 GMT

از روی سرفه ام

بیست بار می نویسم و

می آویزم بر دیوار اتاقت

حالا هروقت شقیقه ات را بجنبانی

سراغ مرا گرفته ای

سراغ دستهایم را............

کم کم اتاقت پر میشود

از کلافه ای

که میراث من است.

--------------------------------------

بر لب یک لایحه بند محال مجلس ماه غم و سال زوال

تبصره طاقت طاق دلم از خطر خاطره ها غافلم

باور ین تبصره مشکل شده دل ز فراغ تو چه بیدل شده

دست من و جار برائت شدن لیک هماوازه عادت شدن

واژه ی من دربن چشمی به بند سخت ترین ثانیه ها در رهند.......

پی نوشت:

اندکی به مترسک شبیه تر شده ام

شروعه

60-60 — Mon, 24 Nov 2008 13:34:18 GMT

آیه های پریشانی

همواره ی لبهای باد

وآب

که در چشمانم به شهادت رسید.

-----------------------------------------------------------------------------

ناشناخته های دوردست پیغام می دهند

ومن روایتی مرموز ازتصمیم و تردیدم

اززاد روزتکلمم هنوز مشتاق آن حوالیم

آنجا که طراوتی ست در گفنگوی باران وشیروانی

آنجاکه کودکان بازیگوش بی اعتنای ساعت

فاتح کارزار بعداظهرهای گسند

و تسلطی از شرح و شرم؛ زبان بستگیست

آنجا که هزینه ی دلدادگی سلامی ست مقدم بر نگاه

دیروزـ بی تفاوتی گامهایم هیچ شکل منظمی را منظور نکرد

ولى عصر

60-60 — Sat, 13 Oct 2007 18:51:18 GMT

اي درد پوش پر شكيب

اي در محاق شب نجيب

اي وصل لبريز از حجاب

در محرمانه بي رقيب

اي مستمر در ناي سيب

فرجام دنیا در نصیب

بر باغ بالا همتت

دردانه اي در شرح سيب

اي سلسله ، اي بو تراب

اي شرح صدرت تاب تاب

در دايره مسكين شدم

بر فقر لاقيدم بتاب

اي صورتت صنع ولا

دلواپس صور جلا

از حرمت ردت یقین

شهرم نميگيرد بلا

سازش زده دنيا به من

شهوت شده دنياي من

حس وهجوم حلقه ها

مقبوليت در انجمن

گر با تمرد مي درم

آقا خدا داند كرم

مردانه قولت مي دهم

در محضرت فرمان برم

بی واسطه

60-60 — Tue, 25 Sep 2007 18:42:18 GMT

گیرم که دوسوی جبهه ی تعادلم در قبضه ی نگاهت تصویری مضحک از بیچارگی را به ناقوسهای دنیا مخابره کند ،،

گیرم که معادلات بی وزنی محزون خلاء اعتنایت لاینحل اکابر باشد

گیرم که بی نزول واژه هایت در تقدیم سلامی الکن شوم و برگی فرا روی باد

گیرم که تیر باران شود و خرداد شحنه شقاوت شهریور

گیرم که هلال چشمانت حلقه زند به خصوف

گیرم که پاراف خونینت بر لبه ی جاده ها لشگر بیاشوبد

گیرم که کارزار کوروش و ابوذر در هشت تصویر درشت الاکلنگ شراب و سرکه بیافریند

گیرم که شب شکوه شعشعه نباشد و روز رعایت رنگهای بی تهیج

گیرم که باد را در ابر مخروبه های تفلیس چارچوب اسارت زده باشي

گیرم که فرمان فرود دهی تا بیم مقراضت بر بالهای پرواز سایه افکند .......تا آسمان بی مونس شود

گیرم که پدر بزرگ، در اختیار ماندنش ،از گوشه ی این مثلث خلاف جاذبه را بیعت کند

گیرم که این مسافر بی رونق هزار سال دیگر هم به هزار چم نرسد

گیرم که هفت گنجشک دلتنگی جیبهایم را نوک مدام زنند

من که زنده ام ،اینجا...

میان دو صرف چای به نشانی آژنگ های پیشانی

که پژواک بلیغ باروت وبرائت است

من که زنده ام با بازوبندی ملون

یادگار مظلومیت برادرم هابیل.

با ضربان مضطرب ،در طلب قصیدگی مستند شهادتم شرط ولا نمیشود

جرات ابراز

60-60 — Fri, 17 Aug 2007 07:50:18 GMT

تو را بايد آموخت

در لب بازي خيزران و ورق

به روايت نستعليق بي تعليق

سپاهي از نقطه و نهايت

كه در اتحادشان وضوح ميگيري

تا خدايان مخلوق

بر رف ستايش ابتر اعجاز گردند

تو را بايد آموخت

بر دورافتاده ترين راهها

كه حسرت مسافري را بغض كرده اند

در نانوشته هاي اتفاق نادر

منهتی به دایره ی بوکان

رسم رسالتت

سادگيست

و اختصار

چونان نقطه اي روشن

در ظلمتي مسلط

يا چشمه اي كانون صخره اي

تورا بايد آموخت

در مشقت نياز

ودستاني كه بر مسير نگاهت ذبج ميشوند

بي پرواي ابرهه

ساده اي

و يورش ابابيل را

تاب نمي آوري